Το 1976 όταν η οικολογική συνείδηση και η προστασία του περιβάλλοντος δεν υπήρχαν ούτε καν ως όροι, ο Γιάννης Ρίτσος έγραψε το παρακάτω ποίημα που μελοποίησε ο Μάνος Χατζιδάκις και ερμήνευσε η Μαρία Φαραντούρη. Πραγματεύεται την καταχρηστική συμπεριφορά του ανθρώπινου είδους προς το περιβάλλον, χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες, υπονομεύοντας το ίδιο του το μέλλον.
Όλα για την οικονομική ανάπτυξη, αλόγιστα, χωρίς προγραμματισμό, χωρίς μελέτη, χωρίς καμία σκέψη. Είναι η εποχή όπου η αστυφιλία λαμβάνει τεράστιες διαστάσεις και οι ανάγκες που προκύπτουν για νέες οικιστικές περιοχές, εξίσου μεγάλες.
Απλά για την ιστορία, το τραγούδι περιλαμβάνεται στο δίσκο του Μάνου Χατζιδάκι "ΤΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ", τραγούδια της φθοράς και του ονείρου.
Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.
Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.
Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο
τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούργιο πάν να δουν διυλιστήριο.
Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.
Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα
τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά κι ελάσματα.
Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς
0 Σχόλια