Για μπάνιο πάω

Ήταν ένα καλοκαίρι του 1952 (1953 σύμφωνα με τον Θόδωρο Δερβενιώτη). Η κατάσταση στην πρωτεύουσα είναι αφόρητη. Πρωτοφανής ζέστη για εκείνη την εποχή. Κάποιοι τραγουδοποιοί εμπνεύστηκαν από αυτή την κατάσταση μεταξύ αυτών και ο Απόστολος Καλδάρας που γράφει το τραγούδι Για Μπάνιο Πάω. Ο μαέστρος Στέλιος Χρυσίνης έχει ήδη γνωρίσει το Στέλιο Καζαντζίδη και διακρίνει κάτι ξεχωριστό στη φωνή του. 

Ο Καζαντζίδης ήδη τραγουδάει σε κέντρα από το 1950 οπότε το επόμενο βήμα είναι η ηχογράφηση ενός τραγουδιού. Ο Χρυσίνης με μία μικρή καθυστέρηση (αδικαιολόγητη κατά τον ίδιο τον Καζαντζίδη), αποφασίζει να πάει τον Καζαντζίδη στην Κολούμπια. Ο Νίκανδρος Μηλιόπουλος που ήταν διευθυντής της Κολούμπια, αποφασίζει να δώσει στον Καζαντζίδη το τραγούδι του Καλδάρα, ενώ εξεταζόταν εναλλακτικά η περίπτωση να ηχογραφήσει ένα τραγούδι του Γιάννη Παπαϊωάννου.

Με αυτόν λοιπόν τον τρόπο και το Για Μπάνιο Πάω, ο Στέλιος κάνει το δισκογραφικό ντεμπούτο του όπου τελικά δεν σημειώνει δισκογραφική επιτυχία. Το αντίθετο μάλλον,  με μόλις 350 πωλήσεις δίσκων, η συνέχιση της καλλιτεχνικής του πορείας τέθηκε σε έντονη αμφισβήτηση. Ο πραγματικός λόγος για την αποτυχία ήταν ότι ο Στέλιος μιμούνταν τον Πρόδρομο Τσαουσάκη όπου ο ίδιος προσωπικά θαύμαζε. 
 
Ευτυχώς και χάρη στην επιμονή του Γιάννη Παπαϊωάννου, η συνέχεια ήταν διαφορετική για τον Καζαντζίδη και όλοι σήμερα μπορούμε να μιλάμε για τον μεγαλύτερο Έλληνα Τραγουδιστή.
 
 

Βρε τι ‘ναι τούτο το κακό,
τι φλόγα, τι καμίνι.
Λες κι η Αθήνα άναψε
και φούρνος έχει γίνει.

Καλέ κοπέλα, καλέ κοπέλα
για μπάνιο πάω, κι αν θέλεις έλα.

Αν δε γουστάρεις Φάληρο
τραβάμε για Γλυφάδα.
Δικά μου όλα τα έξοδα
και γλέντι και βαρκάδα.

Καλέ κοπέλα, αν θέλεις τσάρκα
πάρ’ το μαγιό σου κι έμπα στη βάρκα.

Θα πάρεις τη δροσίτσα σου
κι ό,τι ποθεί η ψυχή σου
κι όταν χορτάσεις μια και δυο
γυρνάς για το τσαρδί σου.

Καλέ κοπέλα, καλέ κοπέλα
για μπάνιο πάω, κι αν θέλεις έλα.